hey oradaki

kime sesleniyorum?

mutsuz olmak istiyorum. mecbur değilim. mutlu olmaya, huzurlu olmaya. mecbur değilim, minnettar olmaya. sadık olmaya, uşak olmaya. çağ emrediyor, buyuruyor. böyle olmak şöyle olmak. lanet olsun her şeye. benim yerim yurdum belli. onlardan kopuk olduğumda belli. nereye aitim, kime aitim. burada ne yapıyorum. ittiriyorum bir şeyleri, oradan oraya. ailem nerede. nerede tüm tanıdıklarım, dostlarım. yalnızım. hey oradaki. tartabilir misin aşkı. tutuyor feneri gözüme, düşüyor defterim karların içine. ucube, kaç hadi. koş paraya, devlete ve düzene. tatsız olmak istiyorum. tatsız tuzsuz bir herif. muhabbeti çekilmeyen bir herif. insanların yanında durmak istemedikleri bir herif. bırakın bari bu kadarı olabileyim.

bu herif nereden biliyor diye soruyorlar? sizce? anketler, denekler ve deneyler. komik. "bilme" nin kendisi komik. eylemler komik, sonuçlar komik.

sonuç benim.

evet

genelde yalnız hissettiğimde yazarım. şu an ne yalnızım ne de öyle hissediyorum. yalnız hissetmek için etrafınızda insan olmamasına ihtiyacınız yok zira. insanların içinde yaşanan yalnızlık normal yalnızlıktan daha da acı verici olabiliyor zaman zaman. uzun bir süre savaştım. kafamda ki yüzlerce kuruntuyla. onları defetmek için sürekli kendimi uyuşturdum. kimi zaman da onları karşıma alıp saatlerce günlerce aylarca yıllarca savaştım. ne mi bu kuruntular? her şey. hala her şeyin içindeyim. şimdi insanlarım var. muhabbetlerim var. mantıklı olmak için çabalayan bir beynim var. elim avucum var. tutabildiğim ve tutamadığım şeyler var. kendime karşı dürüst olmak da var, ama ben bir korkağım. korkak olmak kötü bir şey değil. çoğu zaman insanı tehlikelere karşı korur, incinmesini engeller korkak olmak. peki ya benim senaryomda? kimin umrunda. ben bir insanım. kafama onlarca saçmalık sıkıştırılmış. hepsinin kurbanıyım. bu saçma ideoloji. onun bir parçasıyım. refah, huzur ve keyif peşinde koşuyorum. ihtiyacım olan şeyler sanırım bunlar. ben doğruyum ve diğer her şey yanlış, ta ki ben onlara doğru diyene kadar. bundan mı ibaret. tabii ki hayır. her zaman daha fazlası var. ben sadece şuan bu kısmına odaklanmış durumdayım. kendime karşı dürüst olmak beni yıkar. parçalar. sonumu getirir. kendimi koruyorum. bir tür self-defence mechanism, you know? bir zamanlar kurcaladım. açtım kilidini, kurcaladım. pek iyi gelmedi. elim ayağım sinirden titrer oldu. stres manyağı oldum. sonra kapadım kapağını defterin. ara sıra açar okurum hala. her okuyuşumda yine nükseder el ayak titremelerim. ama kabullendim. ben bunlarım işte. sırtımı çevirmedim kendime. çevirdiğim zamanlarda oldu elbet ama hiç bir zaman iyi gelmedi bu sırt çevirişler. faydacıyım. kendime. sonuçta başka neyim var ki? ailem var tabii. arkadaşlarım da var. kimi kandırıyorum? sadece ben varım.

otobüs durağı

onlarca yüzlerce binlerce insan. geçip gittiler gözlerimin önünden. yalan söylemiyorum, gördüm.
hepsini gördüm. geldikleri yeri ve gidecekleri yerleri gördüm. yüzlerini gördüm onların. bakışlarında ki anlamları gördüm. idrak ettim her birini. kafalarına onlarca şey sokulmuş. yıkanmışlar tüm bu şeylerle. tasmalanmışlar. güneş vurdu yüzlerine. sandım ki idrak ediyorlar. yanıldım.

dönüşüm

insanlığın buna ihtiyacı var. yaramız var. bu yara irin ve pislikle dolmuş. bu yarayı delip bu pisliği irini ve kiri akıtıp refaha ulaşmalı. temizlemeli bu yarayı. merhem sürüp iyileştirmeli sonra. ama ilk önce tekrar kanamalı bu yara. çünkü mikrop kapmış. insanlığın ihtiyacı olan şey bu. ondan sonra tekrar yolumuza devam edebiliriz. tabii ki bu köklü bir dönüşümü ve pek çok radikal düşüncenin değişimi anlamına geliyor, ama bu düşüncelerdir ki bu yaranın bu hale gelmesine sebebiyet veren.
buna ihtiyacımız var. bu dönüşüm, eylemler bütünü ve sonucu, pek çok sancılı süreci tetikleyecektir tabii ki ama bu ödenmesi gereken küçük bir bedel. refah yolunda huzurlu ve ideal bir toplum yolunda bu adımların atılması kaçınılmaz.

bu bok çukurunda yaşayamam artık. bir birey olarak toplum ile ilgili görüşlerim her defasında beni bu sonuca ulaştırıyor. tek bildiğim bu düzenin geleceğe ayak uyduramayacağıdır. bu güzelliğin ve potansiyelin ortasında ki bu sakatlık, çirkinlik, bu irinle ve pislikle dolup taşan yara kanayıp temizlenip insanlığın üzerinden atılmadıkça huzura ve refaha ulaşmamız pek mümkün değildir.

inanıyorum. insanlığa inanıyorum. inanmama gerekte yok gerçi ilerlemesi gereken yolu yönergeyi her türlü bulup ona göre ilerleyecektir. ama toplumun ve tarihin bu konumunda olmak insanı çileden çıkaran bir durum.her neyse,  elbet zaman bize tüm bu ihtimalleri ve onların sonuçlarını gösterecektir ve doğru yolu bulmamıza yardımcı olacaktır.

kıskanç köpek

ablamın bana taktığı lakap gibi; kıskanç köpek. ben kıskanç bir köpeğim. kıskanıyorum. istiyorum. sahip olduğunuz her şeyi. her kırıntıyı. her toz zerresini. her ufak detayı. sanıyorum ki benden fazlasına sahipsiniz. sanıyorum ki benden daha zenginsiniz. benden daha derinsiniz. daha rahat, daha konforlu, daha mutlu. istiyorum. sahip olamadığım herşeyi. huzuru istiyorum. kafamda kurduğum ve size yüklediğim tüm hayal veya gerçek zenginliği. ben kıskanç bir köpeğim. kıskanıyorum. ama kıskanmaktan daha fazlasını da istiyorum. sahip olmak istiyorum. bir hırsız gibi. aşağılık bir köpek gibi. çünkü biliyorum ki sizde öyle geldiniz o konumlara. tüm o zenginlik çirkin bir kıskançlığın, iğrenç bir hırsızlığın ve sömürünün ürünü. ben sanırım sadece hakkım olanı istiyorum. biraz refah ve huzur istiyorum. 100 metrekarede yaşamaya mahkum bırakılmış 10000 tavuktan biri olmak istemiyorum. biraz alan istiyorum. bu alan için savaşmak kendimi yıpratmakta istemiyorum. tek yapmak istediğim bu lanet kümesi yakmak. sonra gelip o pis kafalarınızı parçalamak. beyinlerinizin dışarı akışını izlemek. ben kıskanç bir köpeğim.

tasmalar ve mahluklar

kim bu hale getirdi seni. kim çaldı senden. söyle, pis yaratık. kim yerleştirdi içine bu kötülüğü. tanrın mı? kim kirletti bu dünyayı? insan mı? zavallı mahlukat. kararmış zincirler, nefretle parlayan gözler.
ateşin kızılına karışan kan kırmızı. kokuşmuş, yanık. kemiklerine zincir bağlanmış. neden bu kadar kötü hale geldi bu rüyalar. çök ve af dilen. çök ve azat et kendini bu işkenceden. kopar zincirleri kemiklerinden, bırak aksın. bu senin lanetin.

dünya içinde pek çok farklı konsept barındıran ilginç bir yer

bende onlardan biriyim. azınlığım. her insan aslında azınlıktır. tanrım. keşke bir tanrım olsaydı, ama yok. günahlarım için kime sığınacağım. kim beni affedecek? kendimi tutuyorum. taraf tutuyorum.
özür dilerim. her şey için. gerçekleştirmeyi düşündüğüm tüm eylemler içinde. bu kadar ruh hastası olduğum için özür dilerim. deli hastanesinde olmadığım için özür dilerim. bu kuruntularla yaşamam gerek, başka bir şeyim yok çünkü. o kadar dolu ve boşum ki. tanrım, affet beni. küçülüp yerin dibine giresim var. nemli toprağa karışasım var. gitarıma ihtiyacım var. kendimi, dökemiyorum. müzikle daha iyi döküyorum içimde ki bu lanet sıkıntıyı. ama sattım o lanet gitarı, şimdi bir başıma sözcükleri aldım karşıma, çabalıyorum çaresizce. belki dökülür gider içimde ki bu dert diye. karaya oturmuş gemiler gibiyim, tüm organlarım aşağı çekiliyor, içimde ağırlaşıyor. tanrım. tanrım yok. küçüğüm, her şey büyük.  her şey benden daha büyük, önemli. o kadar uzun zamandır şuursuzum ki. yitirdim. akıp gittim her şeyde. her şey de akıp gitti bende. zincirlerini bıraktım. tutmaktan yoruldum. tuttum tuttum da ne kara geçti, paramparça etti o zincirler beni.kendimi niye ifade edemiyorum. niye bu kadar eksiğim. tamamlanmış olmaya o kadar uzağım ki.

pek çok şey

hayat pek çok şeydir. herkes hayat budur şudur şöyledir der. herkes haklıdır. hayat öyle şöyle böyledir. hayat bir zenginliktir. içinde pek çok şey barındıran bir zenginliktir. şimdi hayat şöyledir böyledir deme sırası bana geldi. çok uzun zamandan beridir hayat şöyledir böyledir deyip duruyorum. her seferinde farklı bir ucundan yakalıyorum hayatı. her seferinde yeni bir kıyı köşesini keşfediyorum bu uçsuz bucaksız dünyanın. hayat bu sefer bir boşalmadır, hayat bir boşalmadır. hayat bir dışavurumdur. aklıma her seferinde karşıt fikirler çıkıyor bir şey söylediğimde. hep kendi kendimle çelişiyorum durmadan. ama tuttuğum taraf belli, kendimi tutuyorum. o yüzdendir ki bin bir türlü şekilde savaşıyorum bu karşı çıkışla. örneğin biraz önce hayat bir boşalmadır dedim, sonra aklıma virgül koymam gerektiği geldi konudan uzaklaştım. geri döndüğümde konuyu unutmuştum. ama bunu yapmam lazımdı. şimdi de unuttum konuyu. ama ucu yakalayıp devam etmezsem akışı izlemez isem... her neyse. hayat bir boşalma değildir dedi diğer tarafım. onun da kendince tezleri vardı. bunları üstün körü söylüyorum ama açacağım. hatta açıyım hemen. hayat bir boşalmadır demem bende seks çağrışımı yaptı. hayata bir şeyler boşaltan orgazm olan içlerinde ki birikenleri kusan insanlar aklıma geldi. sonra bunu yapamayan insanlar aklıma geldi. sonra hastane köşesinde yatan vücutlarını zerre haraket ettiremeyen insanlar. bu yazıyı tekrar okumayacağım. tıknaz adam, ne işin vardı bu imgeler arasında. bana neyi çağrıştırdın ha? seks. para. yaşanması gereken şeyler. midemde bir bulantı. kusasım var, hayatı.

---------------------

keşke açlık diye bir şeyin olmadığı bir dünyada yaşasaydık. yada açgözlülüğün olmadığı bir dünyada. bazı şeyler çirkinleşmeden kalabilse keşke. kararında. ayarında. ama, acız ve bu açlık yok edici ve birleştirici bir güç. aşkta öyle. pek çok şey öyle.

yetkinlik

zor ama mümkün. her şeyin vardır bir çaresi. aç hadi gözlerini. görüyor musun mavi gökleri, ağaçların yeşilini. dinle kuş seslerini. hadi yetiş hayata. kara saçlarında biriken su damlaları, dindirir mi bu çoraklığı. minik apartmanda itaatkar bir köle. gözleri bakıyor şehvetle. dinle, duyuyor musun yalnızlığın sesini. görüyor musun karanlıkta süzülen ışığın ihtişamını. dar ve sıcak. minik tüyler. elektrik. azim. geçen hafta yediğimiz pastanın kremasından daha yoğun. beni yaşatan şey bu. o tarif edilemez bakış. aç hadi gözlerini.

ayın 20si

ne yazacaktım. hee. ne kadar mutsuz ve boş hissettiğimden bahsedecektim. ne önemi var ki. bu dünya, içindeki insanlar ve ben. yaşam denen varoluş. dallanıp budaklanan bir mekanizma. küçük bir vida. ne önemi var ki. ben, benim. lanet olsun ki ben, benim. malesef ben, benim. bıktım. ne zaman döneceğim tahtıma. ne zaman devam edeceğim yarım bıraktığım işe. tanrı olmalıyım. bu vücut, bu acizlik ve algıyışların yetersizliği, kısıtlılığı sinirlerimi bozuyor. zamana ve mekana bağlı olmak canımı yakıyor. kurtulmam gerek bu zincirlerden. bu lanet beden. beni köleleştirmeye çalışan toplum. tüm bu oyun ve kandırmaca. bıktım bu ilüzyonu izlemekten. tanrı olmalıyım. tek çaresi bu. geri dönmeliyim. fazla görüyorum, fazla çıplak herşey. kusasım var. birey olarak var olmak. insan olmak. tabi canım. hadi programlandığınız şeyi yapın. nefes alın, hareket edin, yemek yiyin, üreyin, düşünün, kültür üretin. etrafınızı gözlemleyin. öğrenin ve gelişin. eğlenme çabası. böyle eğlencenin içine sıçayım. beyin egzersizlerinize sokayım. kompleks düşünen, farklı konseptleri ve düşünme şekillerini kavrayan, anlayan ve kullanan beyinlerinizi sikiyim. size nasıl anlatayım ki bunu. her şey o kadar sinir bozucu ki. her şey insan eliyle yapılmış. cesetlere şekil verilmiş. iç organlardan süs eşyası yapılmış. ben bir ağacım. insan bedenine hapsolmuş bir ağaç.

fark ettim ki kıçım kırık

ehehehe. her neyse. ben bir memur değilim. beyaz yakalı ibnelerden biri değilim. yaltaklanan veya yaltaklanılan değilim. beyaz değilim. siyah değilim. gri değilim. sıcak veya soğuk değilim. gömlekler veya ceketler içinde değilim. lüks arabalar, dayalı döşeli apartmanlar içinde değilim. kıçım kalkık değil, inikte değil. ben bir yargı değilim. senin algıladığın veya algılayabileceğin şey değilim. ne pisim ne temiz. ben özgür değilim. köle de değilim. ben bir hiçim.

çözüm

+ size çözümü söyleyeyim. çözüm yok. ben bilmiyorum öyle bir şeyi. ben sadece yaşarım. problem diye bir şey yoktur. yapılması gerekenler vardır yaparım. yürürüm, giderim bir yerlere. yaşarım ben.
gidilecek yerler vardır, giderim.

- hata ediyorsun babalık. beni korkutuyor bu halin. acıyor ve üzülüyorum haline. bir yandan da korkuyorum. bana bak bize bir çözüm lazım. problemimiz var.

+ canımı sıkma. yürür giderim, yapılması gerekeni yaparım ben. sıkma canımı. daraltma beni böyle şeylerle. geçinip gidiyorum işte.

- baba! dur artık. yürüme, gitme bir yerlere. varacağın bir yer yok. yürüdüğün yol hiçbir yere gitmiyor.
yaptıkların hiç bir anlam ifade etmiyor. sen bir uşaksın, kölesin. tüm hayatını bunlarla geçirdin. şimdi bir problemimiz var, ama bu problemi bu sefer ne yürüyerek ne birşeyler yaparak çözebilirsin. ama bize çözüm lazım.

+ ben, elimden gelen her şeyi yaparım. denerim, çabalarım. nedir bu. bilmiyorum ama denerim öğrenirim. elimden her iş gelir çok şükür. yeter ki söyle.

- çözüm senin sahip olmadığın şey de gizli. çözümün karşısında ki engel sensin be baba. sen. sen mahvettin her şeyi. yürüdün, gittin. yaptın, ettin. düşünmedim.

+ affet beni oğul! affet! ne olur beni affet!

sokarım böyle işe

hasat vakti. koşuyor insanlar. sonlarına. hasat vakti. ağlıyorum geceleri tek başıma, loşlukta ve boşlukta. korkuyorum. gördüklerim ve göreceklerim korkutuyor beni. emin değilim, emin olmaktan çekiniyorum. insan ne yaptı bu zaman kadar. kompleks hale geldikçe, zekası geliştikçe ne yaptı ha?
daha çok pislik. sonra daha çok pislik üretebilmek için sistematik hale getirdiler her şeyi. her şeyi sistematik hale getirdiler. tavuklar kümeste, ağaçlar tek sıra halinde, portakallar toplamaya hazır. hasat vakti. koşuyor çocuklar. ekili tarlalar, gökte uçaklar, yollarda arabalar, ofiste çalışanlar.





bu tartışmaların sonu yok.