ayın 20si

ne yazacaktım. hee. ne kadar mutsuz ve boş hissettiğimden bahsedecektim. ne önemi var ki. bu dünya, içindeki insanlar ve ben. yaşam denen varoluş. dallanıp budaklanan bir mekanizma. küçük bir vida. ne önemi var ki. ben, benim. lanet olsun ki ben, benim. malesef ben, benim. bıktım. ne zaman döneceğim tahtıma. ne zaman devam edeceğim yarım bıraktığım işe. tanrı olmalıyım. bu vücut, bu acizlik ve algıyışların yetersizliği, kısıtlılığı sinirlerimi bozuyor. zamana ve mekana bağlı olmak canımı yakıyor. kurtulmam gerek bu zincirlerden. bu lanet beden. beni köleleştirmeye çalışan toplum. tüm bu oyun ve kandırmaca. bıktım bu ilüzyonu izlemekten. tanrı olmalıyım. tek çaresi bu. geri dönmeliyim. fazla görüyorum, fazla çıplak herşey. kusasım var. birey olarak var olmak. insan olmak. tabi canım. hadi programlandığınız şeyi yapın. nefes alın, hareket edin, yemek yiyin, üreyin, düşünün, kültür üretin. etrafınızı gözlemleyin. öğrenin ve gelişin. eğlenme çabası. böyle eğlencenin içine sıçayım. beyin egzersizlerinize sokayım. kompleks düşünen, farklı konseptleri ve düşünme şekillerini kavrayan, anlayan ve kullanan beyinlerinizi sikiyim. size nasıl anlatayım ki bunu. her şey o kadar sinir bozucu ki. her şey insan eliyle yapılmış. cesetlere şekil verilmiş. iç organlardan süs eşyası yapılmış. ben bir ağacım. insan bedenine hapsolmuş bir ağaç.