döküntü

 pek çok. pek taze. kapkara olmuş. suratı aklı hayatı. insan ister, istemez mi ya!

 istediler ve hükmettiler.

ben sadece kafamı kaydettim kağıda. o kağıdı almaya geldiler. çalın zihnimi düşüncemi 

ait değilim. nereye sana bana ona şuna.

tanrı geldi gördüm onu. her yerdeydi

ben ise burda değildim. 

gideni geleni eksik olmaz bu dünyanın milyarlarca ışık yılı öteden. seker çarpar taşar. 

dalgalar!!!

koparacığım gövdemi, çıkacağım içinden. 

yeter artık.

yeter artık.

sıkışık pısışık kırıtık.

KAAAAAHPPPPPPPEEEEEEELLLLLLEEEEERRRR!

teslim ettim kendimi, karakola değil.

uzak ücra köşeler sinmiş bekler koklar pisliği yoklar arar 

bilmez miyim

hepsinin farkındayım

tüm bu şerefsizliğin aldığı şekli dönüştüğü mekanizmayı

CANAVAARIIIIII!!!!!!!!!!

beni bulduklarında

 kocaman bir saçmalığı yaşıyorum. hiç bir yere ait değilim, ait olamadım. istemedim değil, kafamda hayaller kurmadım değil. gerçeklik beni pençesine aldı, oradan oraya savurdu, ben ise sığındım hep kafamın içine. bazen bir parça huzur buluyorum, belki oraya aitimdir diye düşünüyorum sonra boğuşmaya devam ediyorum gerçeklikle. nefret ediyorum bu orantısızlıktan, eksiklikten ve kepazelikten. duman gibi kafamın içi, net değil. tutsam yakalarım diye uzatıyorum elimi, elim havada kalıyor. kocaman bir boşluğun içini doldurmaya çalışıyorum sanki. 

benim buyum var. başka hiç bir şeyim yok.