Khachkar

 Savruldum, dağlar, etekler, insanlar, insanlar. Oy oy oy. Ah ah ah ah ah. Kopardı kayayı, savurdu toprağı. Bu sel, bu sel. Dere akar, gökler ağlar. Bağrına, oh, göz dikmiş. Götürür, her gece. İster, ister. Her gece. Dereler, yağmurlar, körpe kadınlar. Tut yaprağı, em suyunu. Kurut tüket, yine yeşerir korkma. Bu dağlar, tanıktır. Asıktır yüzleri, kıskançtır. Oh o güzel bağrına, akıtacağım dereyi. Süt gibi, aşk gibi, günahlar yıkanmış. Temizler, bu sel. İçini, dışını, aklını, kararını. Körpe kadınlar, ovalar. İki dağ arası, kar gölü. 

Turuncu

 Bebeği elinde, gözleri güler. İmkansız? Sen ve ben. Dayın yorgun yunus. Ben mahvolmuş bir adamım. Sevdiğimi kovaladım. Sevmek bu değil midir?

Bulanık sularda yüzdüm, kendi adıma konuşuyorum. Tutundum üstümü yara bere içinde bırakan kayalara. Dalgalar yıkadı yaladı yaralarımı. Tuzlu sular bulandı kana. Kara sulara karıştı kanım. Karıştı yağmur damarlarıma. Acı bir soğuk saplandı yüreğime. Ölmedim, hayattayım. Peki yaşamak? Bir kaya üstünde çaresizce. Ne gelen var ne giden. Felç tutmuş bir yanımı, hissedemiyorum. Tutturmuşum bir türkü, ağıt yakıyorum. 

Topladım çalıyı çırpıyı. Ormanın yeşiline döktüm terimi. Çürümüş toprak, çürümüş yaşam. Bir iz bıraktım arkamda. Beyaz ve çirkin. Tövbelerim kime?