bende onlardan biriyim. azınlığım. her insan aslında azınlıktır. tanrım. keşke bir tanrım olsaydı, ama yok. günahlarım için kime sığınacağım. kim beni affedecek? kendimi tutuyorum. taraf tutuyorum.
özür dilerim. her şey için. gerçekleştirmeyi düşündüğüm tüm eylemler içinde. bu kadar ruh hastası olduğum için özür dilerim. deli hastanesinde olmadığım için özür dilerim. bu kuruntularla yaşamam gerek, başka bir şeyim yok çünkü. o kadar dolu ve boşum ki. tanrım, affet beni. küçülüp yerin dibine giresim var. nemli toprağa karışasım var. gitarıma ihtiyacım var. kendimi, dökemiyorum. müzikle daha iyi döküyorum içimde ki bu lanet sıkıntıyı. ama sattım o lanet gitarı, şimdi bir başıma sözcükleri aldım karşıma, çabalıyorum çaresizce. belki dökülür gider içimde ki bu dert diye. karaya oturmuş gemiler gibiyim, tüm organlarım aşağı çekiliyor, içimde ağırlaşıyor. tanrım. tanrım yok. küçüğüm, her şey büyük. her şey benden daha büyük, önemli. o kadar uzun zamandır şuursuzum ki. yitirdim. akıp gittim her şeyde. her şey de akıp gitti bende. zincirlerini bıraktım. tutmaktan yoruldum. tuttum tuttum da ne kara geçti, paramparça etti o zincirler beni.kendimi niye ifade edemiyorum. niye bu kadar eksiğim. tamamlanmış olmaya o kadar uzağım ki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder