Başka bir açıklaması yok! Başka türlü nasıl açıklayacağım böyle bir puşt oluşumu? Mistik bir piçim ben.
Aradan bayağı zaman geçti. O zamanlar ben, ben değildim. Belki de bendim. Belki de en ben bendim.
Evet, yine sızlanmaya veya böbürlenmeye geldim. Buraya her gelişimde bu ikisinden birini yaparım elbet. Ama sanki bu sefer biraz farklı. Şaka şaka, bir fark yok. Hala aynı beş para etmez şerefsiz piçim. Aynı korkak kıçı kırık hayata devam. Ah, azizim. Keşke değişebilsem. Keşke biraz gücümü kuvvetimi ve cesaretimi toplayıp adam gibi adam olabilsem, yok işte olmuyor! İçimde bir tür şerefsizlik var, başa çıkamıyorum. Aklımda hep bir hinlik, hinlik te ne hinlik! Hep bir fenalık, kötülük kol geziyor düşüncemin köşesinde, kenarında. Neyse, felsefe yapmayacağım. Yine buradayım, konuşacak kimsem kalmadı. O yüzden yazıyorum. Yine uzaklaştım, yalnız kaldım, elimi eteğimi çektim insanlardan. Arayan oluyor, soran oluyor, açmıyorum. Siktir olup gitsinler cehennemin dibine! Kendimden başka ne isteyim? Ben yüceyim, ben bilgeyim, ben her şeyi bilen koca sikliyim. O yüzden kimseye ihtiyacım yok. Evet, bu kadar basit.
Ne aptal sorulara cevap arıyorum bazen. Hep sorularda bir yanlışlık var. Buraya geldim ve yazıyorum, insan konuşmak ister. İnsan anlatmak ister. İnsan dertleşmek, derdini dökmek ister. Benim dert dökecek kimsem yok. Geldim, yazıyorum. İnsan olduğumdan böyle, aşağılık bir insanım belki, ama yine de insanım elbet. Gecenin 3'ü olmuş. Uyku tutmadı, düşündüm de düşündüm, kendi kendime bir ton kuruntu kurdum. Sıkılınca da kalktım yazıyım bari dedim.
İnsan olmak böyle bir şey işte. En ön sıradan izliyorum gösteriyi. "İnsan" deneyimi.
