Kayıp

Dalgalar ve rüzgar aşındırarak götürüyor benden küçük parçaları. Kumdan kale gibiyim aşınmaya mahkumum. Tek gereken zaman. Doğa bildiğini yapıyor. Çarpıyor herşey, çarpmak zorunda. Alıp götürüyor sürüklüyor. Nerede tekrar buluşup ben olacak tüm bu parçalar? Sonsuz zaman ve sonsuz mekan içinde mümkün herşey. Ben sonsuz kere sonsuzluğa karıştım ve hala burdayım. Bu satırların arkasında bir yerlerde aynı gizemi çözmeye çalışıyorum. Tamamlayabilecek miyim bu çözülüşü.