kendimi çok yalnız hissediyorum. herkes nasıl oldu da birden bire bu kadar akıllandı da ben yalnız kaldım. soru sormaya olan hevesim hiç azalmadı.aptal dediler hakaret ettiler ama bir kez olsun sorularıma cevap vermeyi denemediler. ahhh bir deli çıksa karşıma da uzun uzun sohbet edebilsem.
insanlar her şeyi biliyor bu devirde. her sorunun cevabını biliyor. her cevabın da sorusunu biliyorlar. o kadar alışmışlar ki var olmaya, içimden hepsini öldürmek geliyor ister istemez, sırf alışkanlıklarını değiştirmek için. bir kahve fincanın içinde yaşattığım mutluluğumla dimdik ayaktayım baylar. uzun bir süre daha buralardayım. ama gücüm yavaş yavaş tükeniyor yalnızlık beni yavaş yavaş kemiriyor. o yüzden sesleniyorum boş sokaklara; DELİRİN!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder