şu an bir yerlerde birileri korkunç acılar çekiyor
birileri çok boktan durumların içinde
acılar içinde kıvranan kanser hastaları
çaresiz duruma düşen insan dilimleri
düğümlenen hayatlar var
bu düğümler kimi zaman bir çembere sokulan kafayla son buluyor
birileri en güzel gününü yaşıyor
hisler denizindeki bütün güzel dalgalar çarpıyor tüm benliğine
kayboluyorum insan dilimleri içinde
kendi hikayemin boktanlığıyla çevriliyken diğer hikayeleri fark ediyorum
nefesim kesiliyor
dumanlı tepeye tırmandırıyorum çaresizliğimi
dumanda kayboluyorum diğer silüetlerin eşliğinde
sızlayan pişmanlıklarım nüksediyor mutluluğuma
kapılıyorum kendi saçmalıklarıma
doku reddi yaşıyor mutluluklarım
dem vuruyorum yalnızlığıma kitaplarımla
en yoğun hissettiğim anlarda üşüyüp titriyorum
mahvoluyorum başkalarının hayatlarıyla yaptığım empatilerle
geçmiş sanki hiç yaşanmamış gibi
ama çarpıyor suratıma tüm geçmişimi varlığım
üşüyorum
battaniyeye ihtiyacım yok
kuruntularımı çekiyorum üstüme
ama bir cekette fena olmazdı
ve mide bulantım
en kötüsü de o işte
bir çocuğun yıkılan hayalleri
vazgeçtiğim her şey
yaşamı tadıyorum bahanesi
tecrübelemenin güzelliği
daha çok şey var yaşayacak
bu cümleleri başka perspektiflerde görmek üzüyor beni
birden fazla insan olmak
korkunç empati yeteneğim
bu yüzyıl böyle mi geçicek?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder