kocaman bir saçmalığı yaşıyorum. hiç bir yere ait değilim, ait olamadım. istemedim değil, kafamda hayaller kurmadım değil. gerçeklik beni pençesine aldı, oradan oraya savurdu, ben ise sığındım hep kafamın içine. bazen bir parça huzur buluyorum, belki oraya aitimdir diye düşünüyorum sonra boğuşmaya devam ediyorum gerçeklikle. nefret ediyorum bu orantısızlıktan, eksiklikten ve kepazelikten. duman gibi kafamın içi, net değil. tutsam yakalarım diye uzatıyorum elimi, elim havada kalıyor. kocaman bir boşluğun içini doldurmaya çalışıyorum sanki.
benim buyum var. başka hiç bir şeyim yok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder