umut

hatırladığımda beni sızlatan beni üzen kederlendiren tek bir insan var "umut". annesi babası neden ona bu ismi koymuş acaba. ailesi çok fakirdi. kasaba dışında ki prefabrik küçük tek odalı evde yaşıyorlardı. kardeşi var mıydı yok muydu tam emin değilim ama 4-5 yaşlarında küçük bir kız kardeşi olduğunu anımsıyorum. okulun bitmesine 2-3 ay kala kasabaya taşınmışlardı. umut'u ilk gördüğümde onla dalga geçmiştim. ilerleyen haftalarda da onla uğraşmıştım. pek parlak bir çocuk değildi. zeki olduğu da söylenemezdi. suratı orada burada amelelik yapan fakir babasınınkine benziyordu. içine kapanıktı. onun aptallığına ne kadar kızsam da sinirlenip onu dövsem de bana pek aldırış etmiyordu. hatta gülümsediği zamanlar da oluyordu.o gülümsediğin de benim ağlayasım geliyordu çünkü gülüşü çok özeldi. saf, masum ve insanın gözlerini yaşartan cinsten bir gülüşü vardı. yeri geliyor onla arkadaşlık ediyordum. yeri geliyor dövüyor hiç konuşmuyordum. günler böyle geldi geçti. okulun son günü çattı. herkes karnesini aldı ve umutun sınıfta kaldığını öğrendim. hepimiz 2. sınıftık. 2. sınıfta bir insanın sınıfta kalması çok saçma bir şey. herkes onunla dalga geçti. öğretmenim çocuğu çok fena rezil etti. anne babası da mahçup olmuştur büyük ihtimalle. nedense umut'un o günkü haline gördüğümde içimde bir şeyler koptu. ağlamak istedim ama ağlayamadım. yutkunamadım. dünyanın adaletsizliğini iliklerime kadar hissettiğim ilk gündü belki o gün. o küçük çocuğa sarılmak isterdim. ailesine, fakirliğine, yaşama sevincine, aptallığına ve o saçma sapan gülüşüne.


--------------


çocukken güçlü bir empati yeteneğim vardı. herkese acırdım. herkese merhamet ederdim. acı çeken insanların acılarını hissederdim. her akşam uyumadan önce düşüncelere kapılıp ağlardım. umut'a sataştım onu dövdüm çünkü hiç arkadaşı yoktu. kendine güveni yoktu. onun mutlu olmasını istedim. güçlü olmasını istedim. açılmasını istedim. kendini insanlara açmasını istedim. bunu gerçekten istedim mi istemedim mi tam olarak bilmiyorum. ama böyle olduğuna inanmak istiyorum.